Fjellnordmannen

Denne påska har eg ikkje vore i kyrkja, men eg har gjort noko som er nesten like bra: Nemleg å vera på Hytta og Fjellet, med Appelsin og Ski På Beina. Dette er ein merkeleg påsketradisjon som mange nordmenn driv med, men som eg aldri har testa ut før. Denne gongen har eg testa det ut – for fyrste gong – og eg er ganske impnonert. Eg har nemleg oppdaga, ikkje berre rumpestopp, men ein ny type nordmenn. Ein nype nordmenn som eg trudde ikkje eksisterte: og den nordmannen bur på fjellet.
Image
Tidlegare har eg alltid skildra nordmannen som den onde, kalde maskinen som går rett forbi, som ser stygt på dei som lagar ljod, som vert fornærma (og ler hånleg viss dei er ungdommar) dersom nokon gjev dei eit kompliment, og dessutan er så livredd for andre menneske at han heller vil liggja i eit rom fullt av lik i tre veker enn å snakka med eit menneske som er levande. Dei einaste gongane dei kan snakka med nokon, er viss det føregår via internettet. Og sjølv då er det vanskeleg. Med andre ord er du nøydd til å snakka med nokon på nett ein stund før du i det heile teke kan vurdera å seia «hei» i røynda. Men helst skal du berre nikka varsamt.

Eg er med andre ord ikkje særleg imponert over dei menneska som eg deler landegrensar med.

Men, så skjedde dette merkelege. Eg oppdaga Fjellnordmannen. Dette er ein nordmann som mange nordmenn meiner er Typisk Norsk, av di han har ski på beina og eter appelsin (som om ikkje dette er noko ein fint kan klara i andre land). Den eigentlege grunnen til at dette er Typisk Norsk, er at dette er den einaste gongen Nordmannen er noko å samla på. Eg opplevde nemleg framande som sa Hei. Det har eg aldri opplevd, iallfall ikkje frå menneske med same hudfarge som meg sjølv. Dei sa ikkje berre «hei», men når dei forklarte vegen, så gjorde dei det med innleving, og dei kunne til og med finna på å leggja handa på skuldren. Eg vil nesten gå så langt som å kalla dei varme. Framfor å springa vekk når dei såg oss nærma seg, stoppa dei opp, og let oss stilla spørsmålet: Kva veg er det dit me skal?
Og når eg kom snublande ned bakken, med eit skeptisk uttrykk i andletet, snudde dei seg ikkje forlegent vekk for å sleppa å kommentera saka, men sa i staden «hahaha!» og «hohoho!» Den ljoden har eg aldri høyrd ein nordmann laga før, iallfall ikkje utanfor øyret til bestevenninna si på bussen med eit nedlatande uttrykk i andletet.
Image
Det var faktisk så spesielt at då me hadde ramla heilt opp til dagens store mål; Darrebu, og det allereie var menneske der, var det ingen grunn til å springa sin veg, sånn som ein vanlegvis må gjera viss ein kjem til ein plass og det allereie er norske menneske der. I staden kunne me gå inn i den allereie oppvarma turistforeningshytta, og spela Pakkesel med menneska som hadde kome før oss. Dei ga til og med uttrykk for at me berre måtte bli.

Konklusjonen er at viss du kjem til Noreg og føler deg utanfor – sånn som ein ofte gjer viss ein har flytta til Noreg frå eit anna land og opplever kultursjokket med dei kalde, tause, trauste menneska som hatar alt som lever – bør du kjøpa seg eit par ski, skaffa deg ein turistforeningshyttenøkkel og gå frå hytte til hytte. Finn du ikkje vegen, kan du spørja nokon utan at dei vert livredde, roper «terrorist!» og går inn på Facebook og skriv «landet druknar i negarar!!», og før eller sidan dukker det alltid opp ein eller annan ein kan prata med.
Image

Dette er uansett i aller høgaste grad noko eg skal taka med meg vidare. Neste gong eg ser ein slem nordmann som ser stygt på meg av di eg flytta litt på foten min på toget, skal eg tenkja «denne personen er kanskje slem, men hadde han vore å fjellet, ville han ha vore annleis.»